Çocuklarda Travma

Travmaların oluşmasında, çocuğun olayı kendi yaşamına veya başka birinin yaşamına tehdit olarak algılaması çok önemlidir. Olay ne kadar doğrudan tehdit oluşturuyorsa, etkisi o derece büyük olur. Çocuğunuzun başından travmatik bir olay geçtiğinde ya da travmatik bir duruma hep birlikte maruz kaldığınızda, çocuğunuzun bu beklenmedik ve acı veren olayı nasıl algılayacağı, nasıl yorumlayacağı ve nasıl bir tepki oluşturacağı, çok büyük ölçüde çevresindeki yetişkinlere, özellikle de anne-babaya bağlıdır. Yaşadığı olay, çocuğun büyük bir ihtimalle ilk kez karşılaştığı bir olaydır ve o olayla ilgili herhangi bir davranış kalıbı oluşturmamıştır. Bu nedenle çocuğun ilk yapacağı şey, anne ve babasını izlemek olacaktır. Bu süreçte, anne ve baba çocuğun duygularını ve düşüncelerini anlamaya çalışmaları ve çocuğun güvende hissetmesi çok önemlidir. 

Çocukları olası travmalar konusunda bilinçlendirmek, onların travmalar karşısında daha hazırlıklı olmaları için bir zemin hazırlar; ilk kez karşılaştıkları bir olayın getirdiği belirsizlik ve bilinmezliğin yaratacağı derin kaygıyla bir ölçüde daha rahat baş edebilmelerini sağlar.

Yetişkinlerde olduğu gibi her çocuğun travmaya tepkisi farklıdır. Tepkiler, çocuğun yaşı, travma öncesi kişiliği, travma sonrası gördüğü destek, travmatik olayın süresi ve sıklığı, olayın kendisine bağlı olarak değişir. Çocuklarda yaygın olarak görülen tepkiler: uyku bozuklukları, kabuslar, huzursuz olma, tanıdığı nesnelere aşırı bağlanma, olayın tekrarlanacağı endişesi, okul başarısında düşüş, dikkatte azalma ve küçük olaylara aşırı tepkiler vermek gibi sonuçlardır.